Jaar van het konijn.

Volgens de Chinese astrologie is 2011 het jaar van het konijn. Nu weet ik natuurlijk niet of dit ook het jaar van het opgegeten konijn is maar het toeval wil dat ik er eentje kreeg. Een mooi tam konijn, zonder jas en helemaal schoongemaakt. Met liefde opgegroeid in een fantastische omgeving hier niet al te ver vandaan. Zelf heb ik het konijn niet gekend, dan zou ik er toch meer moeite mee hebben. Zo vreemd zit een mens soms in elkaar.

Foto: Hans Molenkamp©

Ik bereidde het konijn volgens een heerlijk recept dat goed past in het gedachtegoed van Slow Food. Alles van het seizoen en uit de buurt en de kruiden uit eigen tuin. Alleen van de aubergine weet ik niet goed waar die vandaan komt, maar als het moet kan die ook uit het recept worden weggelaten. Ik maakte er een simpele maar overheerlijke risotto bij.

Omdat ik zin had in een voorgerecht kocht ik bij de bij de rokerij hier in het dorp een prachtige, smaakvolle en magere gerookte ham. Ik vind het altijd leuk om daar te komen. Alle hammen, spekken en worsten hangen keurig aan een touw, zodat het makkelijk uitzoeken is. En vooral de geur van rook maakt het aantrekkelijk. Wel is het noodzaak om voor het weekend inkopen te doen anders is alles uitverkocht. Ze leveren aan de markt hier in Pécs en ook daar vinden hun producten altijd gretig aftrek.

Ik sneed met de snijmachine flinterdunne plakjes en belegde die met Italiaanse mozzarella. Helaas niet van een buffel want die is hier amper te krijgen. Ik hakte wat pistaschenoten fijn, maar met walnoot of pijnboompitten is het ook verrukkelijk.

Ik heb weer zin in workhops en die gaan dan ook vanaf 1 maart 2011 weer van start. Als je wilt kun je een dag plannen die bij je past, door de week of in het weekend. Misschien samen met vrienden of familie. De groep heb ik liever niet te groot, zodat alle aandacht goed wordt verdeeld en alle lekkernijen precies zo op tafel als bedoelt wordt in het recept. Wel kun je aan het einde van de dag iemand uitnodigen om aan te schuiven. Mogelijkheden te over. Wil je meer weten? Schrijf dan naar:

cookforlove@gmail.com

Mip

Recept voor Liefde!

Ik liet de melk lauwwarm worden samen met boter, gist en citroenrasp. Later klopte ik de eieren erdoor. Nu kon ik het mengen met bloem en  suiker waar ik een flinke scheut kaneel doorheen mengde en de hele keuken naar dit specerij geurde. Ik zette het mengsel voor een tijdje bij de kachel en zocht in laden en kasten wat ik in voorraad had om de vulling te maken. Gelukkig was er een mooie variatie.

Ik hakte walnoten, hazelnoten en amandelen. Deed er nog eens een paar flinke handen pompoenpitten bij. Grote rozijnen zwollen op in warm water en ondertussen sneed ik een bord vol dadels in kleine stukjes en dit alles werd door het rijzende deeg geschept om het daarna nog een tijdje bij de kachel te laten staan.

Het deeg.

Een pan met goudgele verse zonnebloemolie, twee lepels om de bollen te maken en ze sissend laten bakken tot ze mooi bruin zijn.

Twee lepels

Ik gaf Hans, mijn geliefde en tevens kritische proever, het eerste exemplaar. Dampend op een schotel met een wit hoedje van poedersuiker. Hij proefde, zijn ogen glommen en zei: nog nooit heb ik zulke lekkere oliebollen gegeten! En ineens wist ik weer waarom deze website Koken voor Liefde is genoemd.

Probeer ook dit recept voor liefde en 2011 zal zeker gelukkig beginnen.

Mip.

Een take away met lunch

De afspraak was deze keer om tien uur in de ochtend. Omdat het eten mee naar huis genomen zou worden waren de tassen gevuld met schalen en koelkast bakjes.

De twee vrouwen, K en L, pakten de draad op van hun laatste workshop en dit keer was er gelukkig ook weer eens een man bij, H. Nu was mij bekend dat hij en zijn vrouw L niet goed kunnen samenwerken in de keuken. Een veel voorkomende klacht die ook mij zeer bekend voor komt. Daarom maakte ik de werkplekken zo dat ze elkaar niet in de weg zouden lopen. We begonnen met de granita van espresso. Een heerlijk nagerecht dat moet bevriezen. Daarna maakten we een nieuw brood gevuld met geitenkaas, gerookte geitenham en olijven. H maakte als eerste zijn brood en aan zijn manier van kneden was af te lezen dat we hier te maken hadden met een doorgewinterde broodmaker. Ondertussen maakten ze de ragú voor de lasagne die de keuken weer eens heerlijk en vanouds liet geuren.

Omdat we zo vroeg begonnen was er tegelijk een lunch gepland. Franse mosselen op Italiaanse manier. Omdat mosselen hier van een andere soort zijn dan in Nederland moet er flink gespoeld, gepoetst en getrokken worden om de baarden te verwijderen. Maar dan heb je ook wat. De zilte smaak zoals ik die alleen nog van vroeger ken. We kookten de mosselen kort in een pittige tomatensaus en aten het brood van Huub erbij. De mosselschelpen bewaarden we om er later een bouillon van te trekken voor een klein vispotje uit de oven als voorgerecht in de avond.

Om verse lasagne te maken werd het deeg gekneed en later door de pastamachine gedraaid. Omdat H dit nog nooit gedaan had besloten de dames dat dit voor nu even zijn taak was. Zij hadden tenslotte al ervaring genoeg opgedaan. Ondertussen was hun brood gerezen en mocht in de warme oven. En om zeker te weten dat de granita zou lukken moest daarvan tussendoor natuurlijk nog even geproefd worden. Van de mosselbouillon maakten ze een saus met daarin stukjes vis. Daar overheen nog wat geraspte kaas en thuis laten gratineren in de oven. Ze maakten de lasagne zover af dat die thuis ook alleen nog in de oven hoefde. Maar in onze drift tot koken vergat ik dat de oven wel uitstond maar dat de broden van de dames er nog wel in lagen. Later bleken de broden wel goed van smaak maar toch droger dan het brood wat ze van H hadden gegeten. Sorry meiden, zal niet meer gebeuren!! En hierbij natuurlijk wel gelijk een compliment voor H, omdat zijn brood echt fantastisch smaakte.

En hierbij een verslag van K, die er een blog aan besteedde.

http://depastorie.web-log.nl/plbnia_sz_imre/2010/11/de-vrolijke-keuken.html

Mip

De dubbele workshop.

Al een tijdje geleden kwam er een bijzonder verzoek binnen bij Koken voor Liefde! Iemand had een nieuwe rookoven gekocht en een nieuwe pastamachine.

Een gloednieuwe rookoven. Nog mooi en glanzend.

Om gerechten voor beide keukenatributen in de vingers te krijgen maakte ik een menu voor zowel lunch als diner. Een lange maar mooie en leerzame dag.

Om tien uur begonnen we met de voorbereidingen voor de lunch. We rookten kipfilet en vulden die met een mouse van aubergines. We maakten er een pittige tomatensaus bij als extra smaakmaker (en vergaten de verse koriander die we pas misten nadat dit gerecht verorberd was).

Ook zonder koriander heel smaakvol

De verse ravioli vulden we met verse spinazie, knoflook, verse geitenkaas en……. een zachte eidooier in het midden.

Een verrassing voor oog en mond.

En als dessert tagliatelle van cacao met honing en walnoten. Wel heb ik dit keer meer suiker in het recept verwerkt, omdat dessert altijd lekker zoet moet zijn en het originele recept toch iets te bitter is. De tafliatelle van cacao bewaarden wij bij nader inzien tot het diner om die te vergezellen bij het vers ijs van verschillende vruchten.

Na de lunch stroopten we de mouwen weer op. Want ondanks dat vooraf was aangegeven het rustig aan te doen, omdat reumatische pijnen soms de overhand hadden, ging deze cursiste er met zoveel enthousiasme tegen aan, dat ik haar af en toe moest afremmen. We maakten dunne spaghetti gedompeld in een frisse citroen saus.

We rookten paddestoelen en toverden die om tot kleine kommetjes bouillon. Ondertussen maakten we het ijs, zodat dit nog even in de vrieskamer (ook wel vriezer genaamd) kon bijkomen. Als hoofdgerecht rookten we een verse zalmfilet op de huid die we later drapeerden op een bedje van romige zuurkool. En als laatste het koude ijs samen met de warme pasta van cacao.

Is dit allemaal gegeten? Ja, want na een dag van intensieve arbeid krijgt een mens best trek.

Heb je ook een keuken attribuut waarvan je meer in de vingers wil krijgen? Neem gerust contact op met Koken voor Liefde! Wie weet kan ook hier een speciale workshop voor worden gemaakt.

Het diner.

Op uitnodiging van REC (zie hier: http://www.rec.org/) maakte Koken voor Liefde! op 21 oktober een diner voor 30 genodigden. Een conferentie waarbij afgevaardigden uit verschillende landen aanwezig waren.

Het gebouw van REC

Het gebouw is prachtig en helemaal volgens de normen van alternatieve energie gebouwd. De keuken is praktisch en voorzien een elektrische keramische kookplaat, elektrische oven en een kleine magnetron. Maar belangrijker nog, er is ruimte om de dingen goed voor te bereiden. De zaal waarin het diner plaatsvond is ruim, mooi verlicht en niet al te hoog. Tijdens een gesprek met de vrouw die ons een rondleiding door de zaal gaf bleek dat zij zich goed voorbereid hadden op een “lopend buffet”. Helaas was dat niet mijn bedoeling. Niets fijner dan gasten die aan tafel kunnen blijven en zodoende voorzien worden van gerechten onder het genot van een mooie conversatie. En zo gebeurde het ook.

In de keuken geurde het naar bouillon van ossenstaart en een mooie saus vol heerlijke bospaddestoelen. De eerste gang zou een capuchino van ossenstaaartbouillon zijn. Die werd verschoven naar gang twee, omdat de wens was dat er eten klaar stond als de conferentie afgelopen was. De tweede gang werd de eerste. Een groot bord vol kleine gerechten, een zoektocht voor de smaakpapillen. Bij nader inzien werd de capuchino van de kaart geschrapt, omdat de gasten in haast verkeerden. Twee grote pannen met water borrelden om de verse pastalapjes voor de open ravioli te koken. In de andere pan borrelde nog zachtjes de saus met bospaddestoelen.

Terwijl ik de eerste borden opmaakte bracht Hans ze de zaal in en bij terugkeer stonden de volgende borden klaar. Zo konden we in rap tempo een ieder voorzien van dit verrukkelijke gerecht. Maar ineens borrelde het water niet meer waardoor de pastalapjes aan elkaar gingen kleven. Bij inspectie bleek de stroom van de keramische kookplaat te zijn uitgevallen. Hans wist de weg naar de meterkast en zette de stroom er weer op. Maar na veel keren tussen meterkast, keuken en zaal te zijn gerend moest er een andere oplossing worden gevonden. Eén pan was mogelijk, dan bleef de kookplaat aan.

Hans hield een toespraak voor de genodigden en legde uit dat alternatieve energie prachtig is, maar als de kookplaat steeds uitvalt dat er dan niet gekookt kan worden. Hij had de lachers op zijn hand en in zes verschillende talen bedankte hij een ieder voor het geduld dat nu toch even gevraagd werd. Ondertussen had ik een kort gesprek met de gastvrouw die haar complimenten gaf over het diner. Dit kwam mij goed van pas want ik moest haar uitleggen dat het gerecht niet gemaakt kon worden zoals ik dat graag gewild had. Ik stelde voor om het gerecht te transformeren naar bospaddestoelensoep. Dit vond zij een fantastisch idee. Na een dessert van vers fruit overgoten met een saus van verse frambozen  werden wij aan de keukendeur geroepen om op deze plek afscheid te nemen van alle gasten en de complimenten in ontvangst te nemen. Handen werden geschud en zelfs een paar flinke zoenen werden ons deel. Toen wij om half tien in de avond op de terugweg naar huis door Budapest reden konden we terugkijken op een hele mooi dag Szentendre en een ervaring rijker als het gaat om alternatieve energie.

Mip.

NB: Helaas zijn er geen foto’s beschikbaar van deze enerverende dag. Te weinig tijd, teveel hectiek om er een moment voor vrij te maken.

Nemzetközi Sütö Fözö Fesztivál

Foto’s gemaakt door Hans met een speciale lens  “lens baby”.

Geitenkaas zoals het moet smaken. Van Zsuzsanna.

Een jurylid met een prachtige glimlach.

Nooit geweten dat er zoveel prachtige paddenstoelen bestonden?

Roemeense Hongaren, 800 km van huis.

Ze spreekt Roemeens, Hongaars en Engels. En ze kookt? Hongaars met een vleugje Roemeens.

Zijn jurk was prachtig, zijn hurk iets minder.

Deze is voor de jury.

Het proeven was een nauwkeurige zaak, dus nog maar eens proeven.

Hand gemaakte kunst, gegroeid door de natuur.

Workshops en andere zaken.

Catering.

Voor 21 oktober staat er een catering gepland in Szentendre. Zoals het vaak gaat in Hongarije duurt het altijd even voordat alle details duidelijk zijn en daarom is het nog even wachten op verdere instructies.

Workshops.

Een tijdje geleden kreeg ik een aanvraag voor een cadeaubon. Een lunch workshop op maat voor twee mensen. Eigenlijk best een leuk idee om zoiets aan iemand cadeau te doen.

Verder loopt er nog een aanvraag voor een afscheidsworkshop. Eigenlijk niet zo’n hele leuke want één van de vaste cursisten zal Hongarije verruilen voor Frankrijk. In dit geval zal zeker de Tranen van Tomaat op het menu staan.

Ook is er een aanvraag voor een workshop Rookoven en een workshop verse pasta maken door iemand die zojuist zo’n prachtige oventje heeft aangeschaft en zichzelf maar gelijk een pastamachine cadeau deed. Hierover in de volgende nieuwsbrief meer.

Vragen over workshops en permacultuur.

Heb je vragen wat betreft prijzen en andere informatie over workshops en/of permacultuur? Stel ze gerust. Hier is mijn emailadrs: cookforlove@gmail.com

Mip.

Verslag 11 september 2010.

Too big or not so big?

Toen om half twaalf de telefoon rinkelde met het verzoek of het een uur later kon worden had ik daar geen probleem mee. De workshop zou tot vier uur duren, dan zou het gewoon vijf uur worden.

Tegen één uur arriveerde de bus. Was het aantal enkele dagen ervoor al gereduceerd tot 10 mensen nu stapten twee mannen en zes vrouwen uit. Allen werkzaam in het Hongaarse toerisme. Maar er heerste enthousiasme en dan ben ik al snel om. Toch moest ik mijn plan herzien, omdat het gebaseerd was op 10 mensen. Op zich geen punt niets is fijner dan flexibel zijn. En er was ook nog sprake van groot geluk omdat het was gestopt met regenen waardoor de rondleiding in de tuin gewoon door kon gaan. Wel had ik al speciaal een presentatie gemaakt, omdat er door die regen en kou toch wel wat planten een opdonder hadden gekregen waardoor hun schoonheid niet meer zo goed zichtbaar was.

Hans nam een groep van vier mee naar buiten en ik bleef in keuken met de andere vier. Het ging heel goed, ondanks dat ze hun fantasie wel moesten gebruiken bij de beschrijving van mijn recepten in het Hongaars. Maar daardoor was er ook juist heel veel pret.

De tuinders keerden terug en hingen aan Hans’ lippen waar hij uitleg gaf over de permacultuur. De presentatie werd met aandacht bekeken en er werden veel vragen gesteld. Wij dekten de tafels en presenteerden de eerste gang van de maaltijd. Er ontstond wat onrust. De woorden trein en wat vroeger weg vielen. Iemand moest de trein halen en daarom om half vier weg en of we misschien een beetje haast konden maken. Het liep tegen drie uur. Ik legde uit dat er verse pizza op het menu stond en dat we daarvoor minstens een uur te kort kwamen om die te maken. Dat stelde teleur en niet alleen mij. Ik stelde voor om recepten te gebruiken die weinig tijd kosten en zo gingen we weer aan de slag om toch nog alles tot een goed einde te brengen.

Het was leerzaam, zeker ook voor mij. Tijdens het eten heb ik hen ook uitgelegd dat vers koken heel veel tijd in beslag neemt. Dat deze workshop niet bedoelt is voor pruttelende gerechten die vanzelf wel gaar worden. Maar juist om te leren om smaakvolle en mooie producten op een andere manier te leren klaarmaken.

Niet kijken maar koken! Riep ik nog. En zo gebeurde.

De bus die hen bracht en ook weer ophaalde.

En dan blijft natuurlijk nog even de vraag hangen: Was het dan toch geslaagd?

Gisteren waren wij op uitnodiging van Pécsi Gastroclub bij Nemzetközi Sütö Fözö Fesztivál (dat wist ik pas vrijdag anders had ik hierover zeker iets gepubliceerd). Een kook festival met ca. 20 verschillende deelnemers. Tussen die deelnemers zag ik twee bekende gezichten, Papp Zsuzsanna en haar vriendin wiens naam mij ontschoten is, twee van de cursisten. Ze grepen me vast alsof ze me nooit meer los wilden laten. We moesten zitten en Zsuszanna’s eigen geitenkaas proeven. Nu heb ik al veel soorten geproefd maar deze krijgt van mij toch echt het predicaat: de lekkerste die ik ooit heb geproefd in Hongarije. Woensdag rijden we naar haar toe om ook nog van haar geitenricotta te gaan proeven en als die bevalt dan zal ik die inkopen voor mijn project op 21 oktober. Maar daarover later meer. Bij het afscheid volgde zoveel warmte dat de koude buiten mij bijna niet meer deerde. Tegelijk was dit het antwoord op mijn vraag die ik niet stelde.

Agenda voor september.

Voor 11 september staat er een Big Big Workshop gepland van 16 personen. Allen met de Hongaarse nationaliteit. De workshop gaat deze keer over onderricht in de Permacultuur en koken natuurlijk. Met elkaar zullen zij een diner maken voor 16 personen. Wij zullen onze handen er aan vol hebben, maar vinden dit zeker een hele mooie uitdaging. In de volgende nieuwsbrief hierover een uitgebreid verslag.

Voor september is ook iets bijzonders gepland in Pécs. Hierover kan ik nog weinig zeggen, omdat het plannen zijn die nog niet helemaal zijn uitgewerkt en waarvan ik de medewerking nodig heb van verschillende instanties. Zodra hierover meer bekend is laat ik dat natuurlijk direct aan jullie weten.

Wil je meer weten over de workshops zend een email aan: cookforlove@gmail.com.

Mip.

Pesto op “eigen wijze”.

Vorige week maandag stond er weer een workshop op de agenda, aangevraagd door drie vriendinnen. Vrouwen die van koken houden en van lekker eten. Ze boekten een “Take away”, zodat alles keurig in schalen, bakjes en potjes mee naar huis kon worden genomen om het daar later nog af te bakken. Allerhande recepten kwamen op tafel waaronder ook verse huisgemaakte “pesto op eigen wijze”. Het belangrijkste ingrediënt hiervan is natuurlijk basilicum. In de moestuin staan daarvan enorme struiken. Vers en groen en zacht van blad. En één daarvan is citroenbasilicum die ik voor dit gerecht in grote hoeveelheden plukte en waste. Normaal gesproken zou ik dit de cursisten laten doen, maar gezien de hitte is het niet goed om dit rondom het middaguur te doen. Kruiden, de meeste groenten en vruchten moeten altijd geplukt zijn voor de zon er op komt. Voor dag en dauw plukte ik een mand vol en alleen die geur al maakte dat dit een heerlijke dag zou gaan worden. Het effect van de citroenbasilium zorgde ervoor dat er in de mond nog net een zweem van frisse citroen achter bleef. De smaakvolle Kroatische olijfolie (gekregen van een Kroatische vriendin als ontzettend mooi cadeau) maakte dit alles nog lekkerder. En dit keer gebruikten we pistaschnoten in plaats van pijnboompitten. Na de verwerking van de andere ingrediënten werd alles in de potjes gestort. Oh ja, natuurlijk niet voordat de pesto in “het badje van Marie” was geweest.

Wil je ook die heerlijke pesto leren maken? Neem dan contact op met Koken voor Liefde! Je krijgt altijd antwoord.

Mip